Bakstenen
Van bakstenen wordt gesproken als deze gebakken zijn van klei.

Veel bouwmaterialen beschikken nauwelijks over een eigen onderscheidend vermogen. Baksteen wel. Kleur, vorm en textuur bieden een rijk pallet aan keuzemogelijkheden. De kleur van baksteen wordt voornamelijk bepaald door de chemische samenstelling van de grondstof. De vanouds bekende kleurvariatie van de Nederlandse bakstenen is te danken aan de verscheidenheid van kleisoorten. Er is voornamelijk roodbakkende klei met een hoog ijzergehalte en geelbakkende klei met veel kalk.

Overigens is er dan nog sprake van vele kleurnuanceringen. Witbakkende klei moet worden geïmporteerd.
Het rijke kleurenbeeld van tegenwoordig ontstaat door kleisoorten te mengen en door toevoeging van mineralen, ofwel pigmenten. Mangaanoxyde zorgt voor bruine of zwarte stenen. Chroom en kobalt leveren groen en blauw. Kleurintensiteit en kleurhomogeniteit nemen toe naarmate ijzeroxyde en kalk fijner verdeeld in de klei aanwezig zijn.

Behalve de samenstelling van de grondstof klei en het gebruik van toeslagstoffen beïnvloedt ook het bakproces de uiteindelijke kleur. Tinten worden donkerder bij stijgende temperaturen. Maar ook het zuurstofgehalte in de oven draagt bij aan het ontstaan van een bepaalde kleur. Bij een normale zuurstoftoevoer richt de kleurenschaal zich naar de baktemperatuur. Toch kunnen bij gereduceerd stoken, dus minder zuurstof, ook bij een lage baktemperatuur donkere stenen ontstaan. Het ervaren van kleur op de bakstenen gevel in de gebouwde omgeving hangt af van nog twee factoren. Het vormzand, dat in de bakvormen wordt gestrooid om de klei later makkelijker te kunnen lossen, oefent invloed uit op de waarneming van de kleur. Zelfs de korrelgrootte van de bezanding heeft hierin een aandeel. Stenen kunnen zo 'verkleuren' tot nagenoeg wit en lichtgrijs of tot rose, oranje of helderrood.

Standaard is er in de baksteenindustrie sprake van drie hoofdtypen: vormbak, handvorm en strengpers. De vormbaksteen is een bezande, vrij strakke steen met een regelmatig oppervlak, waarvan één van de platte zijden is afgestreken. De handvormsteen is hieraan verwant, maar heeft een minder strakke vorm met een min of meer generfd of grillig oppervlak. De strengperssteen een strakke, soms geperforeerde steen, met afgesneden platte zijden en oppervlakten die variëren van glad tot bezand, generfd of zeer ruw.

De textuur van bakstenen hangt allereerst af van de productiewijze. Maar ook applicaties bij het vormen van de steen of door nabewerking kunnen voor een speciale textuur zorgen. De baksteenformaten zijn in de loop der tijd gestandaardiseerd.